“Liesbeth… ben jij eigenlijk een beetje handig?”

Die vraag krijg ik regelmatig tussen alle enthousiaste klus- en bouwdeelnemers. Terecht natuurlijk, als je al ruim twaalf jaar vakscholing organiseert in de klus- en bouwsector. En ja — het is een eerlijke vraag.

Een glas-in-loodraampje lukt me nog wel. Een gipswand plaatsen gaat prima. Behangen? Dat gaat steeds beter. Maar mijn kracht zit niet in één specifiek ambacht. Mijn praktijkervaring is bescheiden. Mijn bewondering voor vakmanschap daarentegen is groot.

Jaarlijks zie ik ruim 1500 deelnemers groeien in hun vak. Mensen die iets nieuws leren, zichzelf uitdagen en zichtbaar vaardiger worden. Dat is waar het om draait.

Ik ben meer een regelneef dan een klusser — en precies dat is nodig om een organisatie als Mooivakonderwijs zo goed mogelijk te laten draaien.

Achter de schermen gebeurt minstens zoveel als in het leslokaal. Het vraagt organiseren, verbeteren en vooruitdenken. Sterke vakdocenten aan ons binden. Samenwerkingen aangaan. Kansen zien in een veranderende markt. Zorgen dat de planning klopt, de communicatie helder is en de kwaliteit hoog blijft. Dat is mijn vak.

En dan zijn er de deelnemers. Mensen uit het hele land, met uiteenlopende achtergronden en motivaties. Zij-instromers. Vakmensen die zich willen verdiepen. Mensen die zich opnieuw uitvinden. Bedrijven die investeren in hun medewerkers. Wat hen bindt, is de wens om een écht vak te leren.

Ik geloof dat een mens nooit uitgeleerd is. Een loopbaan verloopt zelden kaarsrecht. Je pad wordt gevormd door omstandigheden, ontmoetingen en momenten waarop je besluit: nu ga ik verder. Soms via een opleiding, soms via de praktijk. Dat is precies wat ik zo mooi vind aan volwasseneneducatie: je mag opnieuw kiezen. Je mag een andere afslag nemen. Je mag jezelf opnieuw uitvinden.

Mijn eigen route was allesbehalve rechtlijnig. Van MAVO naar een uitstapje op de huishoudschool, waar het vooral draaide om leren door te doen. Via VHBO naar uiteindelijk mijn HAVO-diploma. Daarna volgden meerdere HBO-opleidingen en ook de universiteit. Geen strak uitgestippeld plan, maar nieuwe stappen gezet over een periode van veertig jaar — telkens wanneer het moment daar was.

Het doen zat er altijd al in. Bij de waterscouting leerde ik boten schuren en lakken, tenten bouwen, hiken en corvee draaien — handen uit de mouwen. Dat leverde zelfstandigheid op, doorzettingsvermogen en vooral: niet afwachten maar beginnen.

Dus, ….. ben ik handig?

Ja — als het om aanpakken gaat zeker.
Maar ik ben geen specialist in één ambacht. Ik kan simpelweg niet kiezen; ik vind te veel dingen leuk. En eerlijk is eerlijk: ik heb niet het karakter om met eindeloos geduld één vak tot in perfectie te beheersen.

Wat ik wél graag doe?
De voorwaarden scheppen. Mensen stimuleren hun hart te volgen. Zorgen dat zij iets leren waar ze écht blij van worden. Dat is minstens zo waardevol.

En soms begint dat al jong. Op nieuwjaarsdag stond ik met mijn kleinzoon van negen in de werkplaats te klussen. Het plezier spatte ervan af. Dan is het toch mooi dat oma een plek heeft waar ontdekken en maken vanzelfsprekend is.

Vakmanschap begint met nieuwsgierigheid. En daar ben je nooit te oud — of te jong — voor.

Liesbeth Neef - oprichter Mooivakonderwijs